حمله به بهائيان ايران، از افراد سالخورده تا كودكان دبستانى، همچنان بی‌وقفه ادامه دارد

نيويورک، ۷ جون ۲۰۰۷ (سرويس خبرى جامعه جهانى بهائى) – گزارشات و اسنادى كه در شش ماهۀ اخير از ايران واصل شده حاكى از كوشش‌هاى وسيع و در عين حال حساب شدۀ دولت جمهورى اسلامى در جهت ادامه و شدت بخشيدن تدريجى به تعقيب و آزار بهائيان ايران است.

مدارک جمع شده حاكى از كوشش‌هاى دولت ايران براى تحت نظر گرفتن و شناسائى بهائيان، موارد ديگرى از سوءرفتار و تبعيض عليه دانش آموزان بهائى در همه‌ى سطوح، افزايش اقدامات در جهت محروم كردن بهائيان از وسيلۀ معاش و حملات مداوم به ديانت بهائى در رسانه‌هاى رسمى خبرى می‌باشد.

دانش آموزان بهائى در ايران به نحو روزافزونى با آزار و بدرفتارى مقامات مدارس روبرو هستند

 

 درج از

 http://www.newnegah.org/index.php?option=com_content&task=view&id=448&Itemid=15

 

BAHÁ'Í                                                United Nations Office

INTERNATIONAL       866 United Nations Plaza, Suite 120, New York, NY 10017 USA

COMMUNITY              Telephone: [phone], Fax: [phone], Email: [e-mail]

 

 

 

FOR IMMEDIATE RELEASE

 

Contact: Ms. Bani Dugal

                                Principal Representative

                                Bahá'í International Community, United Nations Office, New York

                                1-212-803-2519; [e-mail]

 

                                Ms. Diane Ala’i

                                Representative

                                Bahá'í International Community, United Nations Office, Geneva

41-22-7985400; [e-mail]

 

 

 

دانش آموزان بهائى در ايران به نحو روزافزونى با آزار و بدرفتارى

 مقامات مدارس روبرو هستند

 

نيويورک، ۵ آوريل  ۲۰۰۷  (سرويس خبرى جامعه جهانى بهائى) -- بنا بر گزارش­هائى كه اخيراً از داخل ايران ميرسد، دانش آموزان بهائى به طور روزافزون در مدارس ابتدائى و متوسطه در سراسر ايران مورد آزار، توهين و سوءرفتار قرار ميگيرند.

در يک مدت زمان سى روزه، يعنى از نيمه­ى ژانويه تا نيمه­ى فوريه، در حداقل ۱۰ شهر از شهرهاى ايران، حدود ۱۵۰ مورد توهين، بدرفتارى و حتى اِعمال خشونت بدنى از سوى مسئولين مدارس نسبت به دانش آموزان بهائى گزارش شده است.

صلح جهانی 1

 درج مطلب از  http://www.newnegah.org/index.php?option=com_content&task=view&id=429&Itemid=15

                 صلح جهانی 1                           

 دکتربهروز بهرامی                

 

   گفتمان صلح در آئين بهائی بنيادي است، بطوری که بهاءالله[i] ، مؤسّس آئين بهائی، تحقّق آن را شعار آئين خود قرار داده است. دستيابی به صلح پايدار به اندازه ای برای او اهميّت دارد که در وصيّت نامه ی خود نوشته است که  مقصود او از تن در دادن به  رنج و آزار و "انزال آيات و اظهار بيّنات" خاموش کردن آتش کينه توزی و دشمنی بوده است تا شايد يگانگی و آسايش در جهان برآيد.[ii]

آیا ما باید از غرب الگو بگیریم یا غرب از ما؟ :

درج مطلب از  http://www.newnegah.org/index.php?option=com_content&task=view&id=415&Itemid=15

 

عمرها در پی مقصود به جان گردیدیم

 

                                                دوست در خانه و ما گرد جهان گردیدیم

 

 آیا ما باید ازغرب 

 

    الگوبگیریم

 

         یا

  

  غرب از ما؟

 

 

 

 

 

آیا ما باید از غرب الگو بگیریم یا غرب از ما؟ :

بحثی در باره مردم سالاری و راهکارهای پیشنهادی یک دین ایرانی

 

 

بخش یکم

 

کاویان صادق زاده میلانی

 

 

حدود صد سال از صدور فرمان مشروطیت ایران می گذرد.

 

امسال شاهد بودیم  که به مناسبت سدهء مشروطیت نشستها و همایشهای زیادی در مراکز دانشگاهی و فرهنگستانی در درون و برون کشور دایر شد و کتابها و مقالات زیادی در دست چاپ و انتشار است. شاید لازم باشد برخی نقطه های کور تحقیقات نوین را در باره گفتمانهای تاریخی-اجتماعی عصر مشروطه مطرح کنیم و زیر ذره بین ببریم.

نامه سرگشاده کميته بين المللی نجات پاسارگاد به باستانشناس

 

 

نامه سرگشاده کميته بين المللی نجات پاسارگاد به باستانشناس شرکت کننده در

همايش  بررسی نتايج عمليات نجات بخشی محوطه تاريخی  تنگه بلاغی

 (سی ام  دی ماه)

              

      باستانشناسان، پژوهشگران، و کاوشگران شرکت کننده در همايش تنگه بلاغی، در طی نزديک به دو سالی که از فعاليت کميته بين المللی نجات پاسارگارد می گذرد ما بارها و بارها خبرها و گزارش هايي از کاوش ها و کشفيات هيجان انگيز شما را خوانده و  در سايت کميته منعکس کرده و برای هزاران هزار تن از شيفتگان آثار باستانی و فرهنگ ايرانزمين فرستاده ايم. و چنين است که نام تک تک شما برای ما ده ها هزار انسان فرهنگ دوست در سراسر جهان نام هایی آشنا و محترم است. ما همگی، با وسواس و نگرانی و اميد، تلاش های تک تک شما را دنبال کرده ايم، و می دانيم که شما در حد توان تان برای حفظ آثار باستانی تنگه بلاغی کوشيده ايد.

نگرانی دربارهء رفتار نظام جمهوری اسلامی با بهائیان:

 

 

 

          نگرانی دربارهء رفتار نظام جمهوری اسلامی با بهائیان:

 

    برنامهء محرمانهء دولت در مورد زیر نظر داشتن  و جمع آوری اطلاعات در بارهء

 

                                                 جامعهء بهائی

 

 

                                   کاویان صادق زاده

 

 

                        سخنی با ایرانیان آزاده و آزاداندیش

 

 

هم ‌میهن عزیز این خبر را فقط برای آگاهی شما و اینکه بدانید بر سر گروهی از هموطنان شما چه می‍آید و چه برنامه‌های شومی برای محو این گروه از ایرانیان که بزرگترین اقلیت دینی در آن کشورند طرح شده برای شما می‌فرستم و از توجه شما به این مسئله مهم سپاسگزارم.

نقد و بررسی کتاب سایهء شوم:

 

 

 

        نقد و بررسی کتاب سایهء شوم:

 

 

         خاطرات یک نجات یافته از بهائیت

 

 

 

        کاویان صادق زاده میلانی

 

    

    در چند سال اخیر مطبوعات و رسانه های ایران توجه ویژه ای را به مباحث مربوط به آئین بهائی مبذول داشته اند. روزی نیست که جراید و مجلات و کتابها و سایتهای اینترنتی با پشتوانهء نظام جمهوری اسلامی درردّ دین بهائی مطلب ننویسند. تاثیر رسانه و عوام فریبی ناشی از ایجاد فضائی مسموم و استفاده از مطالب ساختگی و شبه تاریخی و تبلیغات همه جانبه یک نظام سیاسی بر علیه یک اقلیت دینی در جهت سرکوب اندیشهء نوین امری شناخته شده است. انگیزهء توجه روزافزون به دین بهائی را در مقاله های پیشین مورد تحلیل قرار داده ام و در اینجا به بحث دربارهء آن نمی پردازم. کوتاه سخن اینکه روش امروزی بهائی ستیزان در برخورد با دین بهائی اجتناب از مباحث اساسی فلسفی و عرفانی وکلامی و آموزه های اجتماعی و تلاش در مطرح کردن مسائل بی ربط و ساختگی سیاسی است که بنابر مد روز به خوانندگان بی خبر ارائه می شود.

اتهامات جرايد ايران بر بهائيان از ديدگاه جامعه‏شناسی

 

 

 

                                             بحث

  

            اتهامات جرايد ايران بر بهائيان از ديدگاه جامعه‏شناسی

                      

                                    دکتر نادر سعيدی

              

                       گفتار راديويی مورخ ۲۷ مارچ ۲۰۰۶

 

 

     از آنجايی که در اين اواخر موجی از اتهامات و حملات نسبت به اعتقادات ديانت بهائی و اين جامعه در برخی از رسانه‏های گروهی در ايران شدت يافته است و بعضی از دوستان سؤالات متعددی در اين باره مطرح نموده‏اند، لازم می‏داند که به اين سؤالات پاسخ گفته و تجزيه و تحليلی از اين سوء تفاهمات انجام يابد.

بهاییان ، روزنامه کیهان و ماجرای قتل در ابرقو

 

 

تورج امینی

8/11/1384

 

            بهاییان ،  روزنامه کیهان و ماجرای قتل در ابرقو   

 

   

 

دشمنی ارگان کیهان با جامعه بهایی ، امری نیست که از چشم مردمانی که با موضوع دین و آیین بهایی آشنایی دارند ، پنهان باشد. زمانی که موضوع و مبنای  امری ، دشمنی باشد ، واضح است که پای استدلال و منطق لنگ می زند. به اتکای بر این حال است ، کیهان که بهاییان را دشمن  خود می شمارد ، روزهایی بر اساس خاطرات مجعول دالگورکی مقالات منتشر می سازد و روزهای دیگر پرونده ای کهنه را مجددا باز نموده و می گوید که بهاییان یزد در قتل چند تن از اهالی ابرقو نقش داشته اند.

‌بهايي ستيزي و اسلام گرايي در ايران

 

 

         ‌بهايي ستيزي و اسلام گرايي در ايران

                                 

  محمد توکلي طرقی          

   نقل از ایران نامه

 

     مقدمه

   گفتمان هاي سياسي ايران در نيم سده گذشته کيش بهائي را آئيني بيگانه جلوه داده اند. اين نگرش پيامد فراموشکاري هايي عامدانه براي غيرخودي بر نماياندن آئيني است که از بطن حوزه هاي علميه شيعه و فرهنگ ديني ايران در نيمه دوم سده سيزدهم ه ق/ نوزدهم ميلادي برآمده بود. زمينه غريبه سازي اين جنبش شيعي-ايراني با تبعيد رهبران بابي و بهايي به بغداد پس از قصد جان ناصرالدين شاه در 1268ه ق/1852م فراهم آمد.1 در روايت هايي شبه تاريخي که در دهه 1320ْش/1940م اشاعه يافتند، رهبران اين جنبش ايراني به توالي کارگزاران دولت هاي روسيه، عثماني، انگليس، و اسراييل قلمداد شدند و هدف غائي آنان فروشکستن «وحدت ديني و ملي» شمرده شد. ترويج اين روايت ها، که ايرانيان بهائي را غريبه جلوه مي داد، متقارن با اوج گيري دگرزدايي در سياست‌هاي دولتي و کردارهاي سياسي بود. آزار بهائيان و يهوديان، مبارزه با «ماديگرايان»، و اقداماتي نظير ترورهاي سياسي دهه 1320ش همه را مي توان نشان روند نهادينه شدن دگرزدايي در فرهنگ سياسي ايران دانست. دهه اي که اغلب دوره شکوفايي جنبش هاي مردمي شناخته مي شود زمانه پذيرش همگاني «تئوري‌هاي توطئه» نيز بود. اين تئوري ها که «دست هاي خارجي» را کارگردان امور ايران مي پنداشتند در واقع شگردي براي دگرسازي و پاکسازي دگردينان و دگرانديشان از گستره زندگي ديني و سياسي ايران مي بودند.

اسلام و اقلّيّت‌ها

کريستوفر باک

 

بهائيان نوعاً کمتر از کلّيّه  اقلّيّت‌ها در خاور ميانه‌، قادرند آزادانه به مناسک دينی خود بپردازند. با چند استثنای قابل توجّه‌، وضعيت جاری در سراسر خاورميانه  متجدّد و در ممالک اسلامی چنين است که بهائيان نمی‌توانند علناً به ترويج ديانت خود بپردازند. امّا‌، دولت‌های پاکستان و بنگلادش به بهائيان اجازه می‌دهند که جلسات عمومی خود را تشکيل دهند‌، علناً به تبليغ ديانت خود بپردازند‌، مراکز بهائی تأسيس کنند‌، و نيز به انتخاب شوراهای اداری بهائی (که به عنوان "محافل روحانی" ملّی و محلّی شناخته می‌شوند) بپردازند. بعلاوه‌، اولياء حکومت در پاکستان گاهی اوقات در جلساتی که در مراکز بهائی تشکيل می‌شود‌، حضور پيدا می‌کنند....

ادامه مقاله آئین جهانی بهائی نادر سعیدی

 

 

     ادامه مقاله آئین جهانی بهائی

 

                            نادر سعیدی

                                                                                                             

الف: مقدمه ای بر تاریخ آئین بهائی

آئین بهائی نه تنها از ایران برخاسته است بلکه با روح فرهنگ شامخ و شکوهمند ایران پیوندی یگانه و استوار دارد.  آئین فرخندۀ حضرت زردشت جلوۀ شگرفی از فرهنگ تسامح و بردباری در ایران بود.  به‌همین جهت در ایران باستان بردباری فرهنگی و مذهبی مبادلۀ فکری و شکیبائی مذهبی را تشویق نمود و در زمان نامدارانی چون کوروش دادگر ایران مهد تمدّن و خلاقیّت فرهنگی و علمی و سیاسی گردید.  همین روحیّۀ تسامح و بردباری بود که با تعامل با روح آئین مقدّس اسلام به‌ مبادلۀ فرهنگی و خلاّقیّت فکری   شگرفی در قرنهای اولیۀ اسلام منجر شد.  اما متأسفانه بتدریج با جهالت بسیاری از علماء و تحکّم نابردباری مذهبی این روحیۀ تحقیق و بردباری سرکوب گشت و بجای آن فرهنگ تکفیر، تقلید، سنت‌پرستی و نفرت از بیگانگان توسط سران مذهبی و سیاسی تشویق گردید.  بدین‌سان بود که شکوه گذشتۀ تابناک ایران در وراء ابری تیره از اوهام و تقالید مذهبی پنهان گردید و خلاقیّت فکری و علمی جای خودرا به رکود فرهنگی، صنعتی و سیاسی سپرد.  در چنین شرایطی بود که فرهنگ و اقتصاد نوزای غرب که در عصر جدید از کابوس اوهام سنتی و نابردباری فرهنگی تا حدودی بیدار گشته و در جهت اعتلاء علمی و فرهنگی قدم می‌زد به آسانی و سادگی در رقابتهای اقتصادی و نظامی و سیاسی بر ایران چیره و فائق گشت.  علمای ایران بجای تشویق کسب علم و صنعت و فرهنگ خلاّق و آزادی عقیده و وجدان به تعرّض بر عقائد پرداختند و هر گونه یادگیری از علوم و صنایع غرب‌را باستناد حدیث "من تشبّه بقوم فهو منهم" (هرکس که به قومی شباهت جوید از آنها میشود) بباد دشنام و تکفیر گرفتند و از هرگونه تکامل علمی و خلاّقیّت فرهنگی ممانعت کردند.  نتیجه آن شد که نه اقتصاد سنتی ایران تاب رقابت با اقتصاد صنعتی اروپا را داشت و نه ارتش ایران قادر به مقاومت در مقابل ارتشهای اروپائی بود.  جای تأسف است که پاسخ سران فرهنگی و مذهبی به این شرائط ناگوار از قرن هجدهم به بعد تشدید روحیۀ نابردباری مذهبی، تقویت فرهنگ تکفیر و تفسیق، افزایش قدرت آخوندها در فرهنگ و سیاست ایران، دامنه زدن به روحیۀ توطئه‌گرائی، امتناع از قبول هرگونه مسئولیت فرهنگی در ارتباط با این عقب‌افتادگی اجتماعی، و بالاخره تضمین نابردباری فرهنگی، اجتماعی و دینی از طریق نهادی ساختن سنت‌پرستی فرهنگی در ساختار سیاسی ایران بوده است.  بدین‌سان است که ایران عزیز که زمانی مهد تسامح فرهنگی و بردباری مذهبی بود بعنوان ﻻنۀ تیره‌ای از فرهنگ تکفیر و نابردباری و خشونت و تبعیض در سرتاسر دنیا شهرت یافته است...........

از آنجا که پیام حضرت باب استبداد سیاسی سران قاجار و نیز استبداد دینی سران مذهبی ایران‌را مورد سئوال قرارداد و مشروعیت قدرت ایشان‌را که بر مبنای سنت‌پرستی استوار بود با طرد و نفی سنت‌های پوسیده بامر الهی مورد خطر انداخت، بسیاری از علمای دینی و حکّام محلّی و زمامداران مملکتی آن حضرت و پیروانش را تکفیر کردند و با هزاران تهمت و دروغ و افتراء مردم را از تحقیق در مورد آئین جدید ترساندند که این شیوۀ عقیم و ظالمانه هم‌اکنون نیز ادامه دارد.  ولی هرچند که بیداد و ستمگری فرمانروایان و تکفیرهای بعضی از علماء بیشتر شد برعکس تعداد مؤمنان به حضرت باب در اطراف و اکناف ایران و حتی در پایتخت افزوده شد.  از جمله اولین مؤمنان به حضرت باب بسیاری از علمای مکتب شیخیّه بودند که از نظر فلسفی و عرفانی در میان مسلمانان آن زمان تشخّص خاصی داشتند که از آن جمله ملا حسین بشرویه‌ای، ملا محمد‌علی بارفروشی و نیز بانوی حماسی و نابغۀ قهرمان تاریخ ایران طاهره قرة‌العین را می‌توان نام برد که از ١٨ نفر اولین مؤمنان به حضرت باب، موسوم به حروف حیّ، به‌حساب می‌آیند.

مسالهء امیر عباس هویدا و نسبت بهائیگری

 

 

 

               گفتمان نوین اندیشمندان مسلمان ضد بهائی و بهائیان:

 

                       مسالهء امیر عباس هویدا و نسبت بهائیگری 

http://www.goftman-iran.org/index.php?option=com_content&task=view&id=323&Itemid=10

 

دکتر میلانی 

 

     

     از جملهء اتهامات پا برجایی که برخی نویسندگان سالهای پس از انقلاب اسلامی به عناوین مختلف مطرح کرده اند مسالهء بهائی بودن امیر عباس هویدا نخست وزیر سابق ایران است. این بررسی کوتاه کوششی در نقد تاریخی این نظراست. شواهد تاریخی گویای این واقعیت است که هویدا در هیچ مرحله ای از زندگی خود بهائی نبوده است و هیچ سند تاریخی گرایش و حمایت او را از دیانت بهائی و بهائیان نشان نمی دهد. برعکس، بررسی اسناد موجود ثابت می کند که هویدا برای نیل به اهداف سیاسی خود در مواقع مقتضی لطمه و زیان به بهائیان وارد می ساخته است. اتهام "سیاسی" بهائی بودن هویدا بیانگر این مساله است که بحث میان اندیشمندان مسلمان و بهائیان از حوزهء مذهبی-فلسفی صرف خارج شده و وارد مرحلهء جدیدی گشته است. مرحلهء نوین گفتمان کمتر جنبهء قرانی و حدیث و استدلال مذهبی دارد و بیشتر تمرکز بر نقش دین و اقلیتهای دینی در پیشرفت و ترقی ایران دارد.

فریدون آدمیت و بهاییان

 

 

 

                   فریدون آدمیت و بهاییان

 

 

 

 

   تورج امینی

  4 آذر 1385

 

فریدون آدمیت شناخته شده ترین مورخان ایرانی دهه های اخیر است که در باره تحولات اندیشه ایرانیان در تاریخ معاصر و خصوصا در باب سیر تغییرات سیاسی و مذهبی در جامعه ایران تا زمان انقلاب مشروطیت ، کتاب هایی چند تحریر کرده است. از زمانی که رساله دکترای او در باره امیرکبیر منتشر گشت ، به توالی ، آثارش از مراجع بی چون و چرای تاریخ واقع شد و از آن جا که تألیفات آدمیت در تحلیل تاریخ ایران صورتی علمی داشت و برای نخستین بار نیز بود که ارائه می شد ، مقبولیت همگانی را شامل حال خود کرد.

 

 

مصاحبه کیهان با بانو مهناز رئوفی در زندان  -4

 

چالش مناظره و برده داری در اسلام و بهائیت

 

نشست چهارم-

 

کیهان: کاش در مورد بازتاب کتابتان در اینترنت می گفتید.

 

مهناز رئوفی: بعله. منتقدین زیادی در شرق و غرب دارم که از کارهای من ایرادات بنیادی گرفته اند. البته بیخود ایراد می گیرند. یعنی می گویند که این داستان از لحاظ تاریخی ایراد دارد و منطقی نیست و  شواهد تاریخی کتاب من را نفی می کند. خب حالا مگر من ادعای تاریخ نویسی دارم. من افشاگری کردم. شما خودتان واردید. افشاگری ربطی به وقایع تاریخی و بررسی جزئیات ذره بینی گذشته ندارد. افشاگری واقعیت نیست. اونهاییکه نگران حقایق و واقعیت هستند قلبا بهائی هستند. الان 27 سال از انقلاب گذشته است و ما با بستن نسبت صهیونیزم و به این بهانه یک گروه از ایرانیان را سرکوب کردیم. دو سه نسل از بهائیان را از تحصیل ممنوع کردیم و از کارهای دولتی بیرون کردیم و از حقوق اجتماعی و مدنی محروم کردیم و عده ی زیادی را هم کشتیم. مگر کسی از ما مدرک خواست؟ مگر اصلا مدرکی داریم؟ مگر سرکوب باطل مدرک و سند تاریخی می خواهد؟ اصلا شما ببین بهائیان دایم می گویند که صهیونیزم از سال 1900 توسط تئودور هرتزل بوجود آمد و دولت اسرائیل از سال 1948 پدید آمد. دین بهائی از پیش از آن در ایران وجود داشته است و نمی تواند از لحاظ تاریخی از صهیونیزم منشا گرفته یاشد. بهائیان نمی فهمند که مدرک و شواهد تاریخی اصلا مهم نیست. مهم افشاگری و حذف مخالفان است و الحمد لالله هیچ کس در افشاگری و حذف به پای ما نمی رسد.

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     

کنگره صد و نهم / جلسه دوم

 

قطعنامه 101 مجلس سنای کنگره آمريکا

---------------------

قطعنامه همزمان

با توجّه به اين که در سالهای 1982، 1984، 1988، 1990، 1992، 1994، 1996 و 2000، کنگره، با قطعنامه همزمان، اعلام کرد که تضييقات مذهبی توسّط حکومت ايران عليه جامعه بهائی را تقبیح می‌کند و حکومت ايران را مسئول حمایت از حقوق کلـّیه شهروندان ايرانی، از جمله اعضاء جامعه بهائی می‌داند؛

بهائی ستیزی عبدالله شهبازی و تحریفات تاریخی وی

 

کورش پویا

(ادامه مطلب)

 

           بخش اول                                                                     

آیا آئین بهائی ساخته سیاستهای خارجی است؟                             

        طرد آئین بهائی بر اساس این ادعا که این آئین ساخته سیاستهای خارجی است مطلبی نسبتا جدید است. در واقع در صد سال اولیه ظهور باب و بهاءالله دشمنان آئین جدید با وجود اینکه از هیچ نوع تهمت و نسبت و افترائی در رد نهضت نوین روحانی خودداری نکردند هرگز از ارتباط این آئین با سیاستهای خارجی صحبتی نکردند. بلکه به عکس، اعتراضاتشان در ان موقع مربوط به مسائلی بود که در فرهنگ ان زمان بد و پلید به حساب می آمد. اما بعد که فرهنگ ایرانیان قدری غیر مذهبی تر شد و تعریف بد و پلید هم دگرگون گردید دشمنان بهائی به افترائات سیاسی در حق فرهنگ نوآور بهائی روی نمودند تا آنکه روشنفکران و تحصیل کرده ها را از آئین نوین بترسانند و ناشکیبائی و تنگ نظری مذهبی خود را پشت نقابی از وطن دوستی و ایران دوستی پنهان کنند و مانع شوند که ایرانیان در مورد آئین نوین ایرانی دست به پژوهش مستقلانه زنند و ایران در چنگال دیو سنت پرستی و عقب افتادگی و جهالت گرفتار بماند. اتهام ساختهء بیگانه بودن آئین بهائی از هنگامی آغاز گردید که اتهام زنندگان کوشیدند که فرهنگ ایران را از هرآنچه که دگر اندیش، پارسی، و غیر اسلامی است بزدایند و هر آنچه که نوین و مترقی و ایرانی است را به عنوان بیگانه جلوه دهند.

 

آئین جهانی بهائی نادر سعیدی

 

 

                        آئین جهانی بهائی

 

                           نادر سعیدی

                                                                                                             

                             الف: مقدمه ای بر تاریخ آئین بهائی

آئین بهائی نه تنها از ایران برخاسته است بلکه با روح فرهنگ شامخ و شکوهمند ایران پیوندی یگانه و استوار دارد.  آئین فرخندۀ حضرت زردشت جلوۀ شگرفی از فرهنگ تسامح و بردباری در ایران بود.  به‌همین جهت در ایران باستان بردباری فرهنگی و مذهبی مبادلۀ فکری و شکیبائی مذهبی را تشویق نمود و در زمان نامدارانی چون کوروش دادگر ایران مهد تمدّن و خلاقیّت فرهنگی و علمی و سیاسی گردید.  همین روحیّۀ تسامح و بردباری بود که با تعامل با روح آئین مقدّس اسلام به‌ مبادلۀ فرهنگی و خلاّقیّت فکری   شگرفی در قرنهای اولیۀ اسلام منجر شد.  اما متأسفانه بتدریج با جهالت بسیاری از علماء و تحکّم نابردباری مذهبی این روحیۀ تحقیق و بردباری سرکوب گشت و بجای آن فرهنگ تکفیر، تقلید، سنت‌پرستی و نفرت از بیگانگان توسط سران مذهبی و سیاسی تشویق گردید.  بدین‌سان بود که شکوه گذشتۀ تابناک ایران در وراء ابری تیره از اوهام و تقالید مذهبی پنهان گردید و خلاقیّت فکری و علمی جای خودرا به رکود فرهنگی، صنعتی و سیاسی سپرد.  در چنین شرایطی بود که فرهنگ و اقتصاد نوزای غرب که در عصر جدید از کابوس اوهام سنتی و نابردباری فرهنگی تا حدودی بیدار گشته و در جهت اعتلاء علمی و فرهنگی قدم می‌زد به آسانی و سادگی در رقابتهای اقتصادی و نظامی و سیاسی بر ایران چیره و فائق گشت.  علمای ایران بجای تشویق کسب علم و صنعت و فرهنگ خلاّق و آزادی عقیده و وجدان به تعرّض بر عقائد پرداختند و هر گونه یادگیری از علوم و صنایع غرب‌را باستناد حدیث "من تشبّه بقوم فهو منهم" (هرکس که به قومی شباهت جوید از آنها میشود) بباد دشنام و تکفیر گرفتند و از هرگونه تکامل علمی و خلاّقیّت فرهنگی ممانعت کردند.  نتیجه آن شد که نه اقتصاد سنتی ایران تاب رقابت با اقتصاد صنعتی اروپا را داشت و نه ارتش ایران قادر به مقاومت در مقابل ارتشهای اروپائی بود.  جای تأسف است که پاسخ سران فرهنگی و مذهبی به این شرائط ناگوار از قرن هجدهم به بعد تشدید روحیۀ نابردباری مذهبی، تقویت فرهنگ تکفیر و تفسیق، افزایش قدرت آخوندها در فرهنگ و سیاست ایران، دامنه زدن به روحیۀ توطئه‌گرائی، امتناع از قبول هرگونه مسئولیت فرهنگی در ارتباط با این عقب‌افتادگی اجتماعی، و بالاخره تضمین نابردباری فرهنگی، اجتماعی و دینی از طریق نهادی ساختن سنت‌پرستی فرهنگی در ساختار سیاسی ایران بوده است.  بدین‌سان است که ایران عزیز که زمانی مهد تسامح فرهنگی و بردباری مذهبی بود بعنوان ﻻنۀ تیره‌ای از فرهنگ تکفیر و نابردباری و خشونت و تبعیض در سرتاسر دنیا شهرت یافته است.

بهائی ستیزی عبدالله شهبازی و تحریفات تاریخی ویکورش پویا

 

 

 

بهائی ستیزی عبدالله شهبازی و تحریفات تاریخی وی

 

کورش پویا

 

 

 

 

 

مقدمه

 

مدّتی قبل روزنامۀ  جام جم  در ۴ شماره ، به درج مقاله ای تحت عنوان "جستارهائی از تاریخ بهائی گری در ایران" نوشتۀ  عبدالله شهبازی پرداخت. این مقاله که بعداً در جاهای دیگر نیز به شکل مقالات کامپیوتری مندرج گردید ، با تظاهر به اینکه تحقیقی تاریخی و عینی است ، سرتاسر دروغ و افترا علیه نه تنها بهائیان ،  بلکه همۀ  دیگر اقلیت های مذهبی ایران ، از جمله زرتشتیان و یهودیان است .که همگی را به عنوان عمال و جاسوسان انگلستان ،  و عناصر وطن فروش و بیگانه پرست قلمداد می نماید .در واقع مقاله ویا در خقیقت   کتاب مزبور ، گفتاری بغض آمیز و کین آلود است که با استفاده از ظواهر زبان علمی و تاریخی ، میکوشد تا احساسات ناشکیبا و قساوت آمیز نویسنده را ، نسبت به گروههائی که در طول تاریخ دو قرن گذشتۀ  ایران ، مورد ظلم و ستم ناشکیبایان مذهبی قرار گرفته اند ، پنهان نماید. هنگامی که خرد و قلم در خدمت مسخ  حقائق، توجیه ظلم به مظلوم، واژگون نمائی واقعیت و خشنود سازی زرسالاران و زورسالاران ناشکیبا ، در می آید ، باید به تراوشات چنان خرد و قلمی ، با دیدۀ  شک و تردید نگاه کرد